![دیالکتیک تنهایی (لوح فکر) دیالکتیک تنهایی (لوح فکر)](http://ketabsa.com/15417-large_default/دیالکتیک-تنهایی-لوح-فکر.jpg)
- Remove this product from my favorites
- Add this product to my favorites
- اطبع
دیالکتیک تنهایی (لوح فکر)
نویسنده: اکتاویو پاز مترجم: خشایار دیهیمی ناشر: لوح فکر سال چاپ: 1396 شماره شابک: 9789649403106
نویسنده: اکتاویو پاز مترجم: خشایار دیهیمی ناشر: لوح فکر سال چاپ: 1396 شماره شابک: 9789649403106
0 ریال
27,000 ریال
0 ریال
0 ریال
250,000 ریال
490,000 ریال
180,000 ریال
165,000 ریال
380,000 ریال
1,400,000 ریال
0 ریال
1,400,000 ریال
0 ریال
200,000 ریال
380,000 ریال
100,000 ریال
640,000 ریال
900,000 ریال
2,500,000 ریال
0 ریال
650,000 ریال
0 ریال
3,200,000 ریال
460,000 ریال
640,000 ریال
700,000 ریال
260,000 ریال
270,000 ریال
4,300,000 ریال
450,000 ریال
همه انسان ها در لحظاتی از زندگی شان خود را تنها احساس می کنند و تنها هم هستند. زیستن یعنی جدا شدن از آنچه بودیم برای رسیدن به آنچه در آینده مرموز خواهیم بود. تنهایی عمیق ترین واقعیت در وضع بشری است. انسان یگانه موجودی است که می داند تنهاست و یگانه موجودی است که در پی یافتن دیگری است. طبیعت او اگر بتوان این کلمه را در مورد بشر به کار برد که با نه گفتن به طبیعت، خود را ساخته است، میل و عطش تحقق بخشیدن خویش در دیگری را در خود نهفته دارد. انسان خود درد غربت و بازجستن روزگار وصل است، بنابراین آنگاه که او از خویشتن آگاه است، از نبود آن دیگری یعنی از تنهایی اش هم آگاه است. جنین با دنیای پیرامون خود یکی است. زندگی ناب خام است، نا آگاه از خویشتن. وقتی که زاده می شویم رشته هایی را می گسلیم که ما را به زندگی کور در زهدان مادر جاییکه فاصله ای میان خواستن و ارضا نیست پیوند می داد. ما این تغییر را چون جدایی و از دست دادن، چون وانهادگی، چون هبوت به دنیایی غریبه و خصم در می یابیم. بعدها این حس بدوی از دست دادن تبدیل به احساس تنهایی می شود و باز بعدتر تبدیل به آگاهی. ما محکوم هستیم که تنها زندگی کنیم اما محکوم بدان نیز هستیم که از تنهایی خویش درگذریم و پیوندهایی را که ما را با زندگی در گذشته ای بهشتی مربوط می ساخت دوباره برقرار کنیم. ما همه نیروهایمان را به کار می گیریم تا از بند تنهایی رها شویم، برای همین احساس تنهایی ما اهمیت و معنایی دو گانه دارد. از سویی آگاهی بر خویشتن است و از سوی دیگر آرزوی گریز از خویشتن. تنهایی این وضع محتوم زندگی ما، در نظر ما نوعی آزمایش و تطهیر است که در پایان آن عذاب و بی ثباتی ما محو می شود. به هنگام خروج از هزار توی تنهایی به وصل که آسودن و شادی است، به کمال و هماهنگی با دنیا می رسیم. در زبان رایج این دو گانگی با یکسان شمرده شدن تنهایی و رنج انعکاس می یابد. درد عشق همان درد تنهایی است. آمیزش و تنهایی مخالف هم و مکمل هم هستند. نیروی رهایی بخش تنهایی به احساس تقصیر گنگ و در عین حال زنده ما روشنی می بخشد...